Suat Kaçar yazdı: Porsuk’tan yükselen Eskişehir’in sesi

Eskişehir için 2 Eylül, zaten unutulmayacak bir tarihtir. Bu yıl o tarihin yanına yeni bir hatıra daha eklendi.

Kurtuluşumuzun 104’üncü yılını kutladığımız gün, ilk Uluslararası Eskişehir Porsuk Festivali de başladı. Bağımsızlığın gururuyla festivalin coşkusu aynı sokaklarda buluştu. Gündüz kurtuluşunun anlamını hatırlayan şehir, akşam Porsuk’un çevresinde bir araya geldi.

Aradan iki gün geçti ancak festivalin heyecanı hâlâ devam ediyor. Eskişehir’in farklı noktalarında düzenlenen etkinlikler, şehrin gündelik hayatına renk katıyor.

Bence bu buluşmanın çok güçlü bir anlamı var.

Çünkü bir şehrin kurtuluşunu kutlamak, o şehirde bugün nasıl yaşadığımıza da bakmayı gerektirir. İnsanların özgürce sokaklara çıkması, çocukların gösterileri merakla izlemesi, farklı ülkelerden gelen konukların kendi kültürleriyle aramıza katılması… Geçmişte verilen mücadelenin bugün hayatımızda bulduğu karşılıklardan biri de budur.

Eskişehir, 2 Eylül akşamı bu duyguyu yaşadı ve iki gündür yaşamaya devam ediyor.

Vilayet Meydanı’ndan başlayan kara korteji, dev kuklalar, farklı kıyafetler, müzik ve yürüyüşe katılan binlerce insan… Ardından Porsuk üzerinde başlayan nehir korteji, ışıklarla süslenen tekneler ve suya yansıyan renkler…

Şehir, alışık olduğu sokaklarına başka bir gözle baktı.

Her gün önünden geçtiğimiz Porsuk, festivalle birlikte hepimizin dönüp yeniden izlediği bir yere dönüştü. Kıyısında buluştuğumuz, gösterileri birlikte takip ettiğimiz ve aynı manzarayı paylaştığımız bir yer oldu.

Festivalin güzelliği biraz da burada.

Bir botun üzerinden şehre seslenmek

Açılış gecesinin akılda kalan görüntülerinden biri de Eskişehir Büyükşehir Belediye Başkanı Ayşe Ünlüce’nin botun üzerinden Eskişehirlilere seslenişiydi.

Porsuk’un üzerinde bir belediye başkanı, kıyılarında onu dinleyen insanlar…

Bu görüntü bana samimi ve anlamlı geldi. Festivalin merkezine konulan nehir, o anda şehirle kurulan bağın da merkezindeydi. Ünlüce’nin seslendiği yerde Eskişehir’in günlük hayatı vardı; yürüdüğümüz yollar, buluştuğumuz köprüler ve oturduğumuz kıyılar…

Bir belediye başkanının şehrine söyleyecek sözü kadar, o sözü nereden ve nasıl söylediği de önemlidir.

Ayşe Ünlüce’nin bot üzerinden yaptığı çağrı, festivalin ruhuyla örtüştü. İnsanları birlikte kutlamaya, sokaklarda olmaya ve şehrin güzelliğini paylaşmaya davet eden bir görüntü ortaya çıktı.

O akşam Eskişehir’e yakışan buydu.

Büyüklüğü, şehre yayılmasında

Porsuk Festivali’nin büyüklüğünü yalnızca sahne alacak isimlerle değerlendirmiyorum.

Beş güne yayılan bir programdan söz ediyoruz. Kentpark’tan Sümerpark’a, Adalar’dan İskele 26’ya uzanan; konseri, tiyatroyu, sinemayı, dansı, sergiyi ve çocuk etkinliklerini aynı şehirde buluşturan bir organizasyon…

Belediyenin açıkladığı 21 ülkeden 136 sanatçılık katılım da bu buluşmanın uluslararası boyutunu gösteriyor.

Ancak benim için asıl değer, bütün bunların Eskişehir’in gündelik hayatına karışmasıdır. Bir çocuğun ilk kez yabancı bir tiyatro topluluğunu izlemesi, bir gencin farklı bir müzikle tanışması, bir ailenin birlikte ücretsiz bir etkinliğe katılabilmesi…

Kültür ve sanatın şehir hayatındaki karşılığı böyle oluşur.

Ekonomik sıkıntıların insanların sosyal hayatını daralttığı bir dönemde, bu imkânın kıymetini de görmek gerekiyor. Birlikte vakit geçirebilmek, eğlenebilmek ve yeni bir şeyle karşılaşabilmek herkesin ihtiyacı.

Festivalin iki gündür gördüğü yoğun ilgi, Eskişehir’de bu tür buluşmalara güçlü bir karşılık olduğunu gösteriyor. Sokaklardaki hareketlilik ve Porsuk çevresinde oluşan kalabalık, şehrin böyle kapsamlı organizasyonlara ne kadar hazır olduğunu da ortaya koyuyor.

Kurtuluş gününe yakışan bir başlangıç

Festivalin 2 Eylül’de başlamasını bu nedenle çok anlamlı buluyorum.

Bu tarihin taşıdığı hafızanın içinde mücadele, fedakârlık ve yeniden ayağa kalkma iradesi var. Bugünün Eskişehir’inde ise o mirası taşıyan insanların yaşamı, üretimi, sanatı ve geleceğe dair beklentileri bulunuyor.

Kurtuluş yıl dönümüyle festivalin aynı gün buluşması, geçmişle bugün arasında güzel bir bağ kurdu.

Bu şehri bize bırakanları anarken, onların bıraktığı şehirde hayatı çoğaltmak da bir sorumluluktur. Sokakları müzikle, meydanları insanlarla, Porsuk’un çevresini sanatla buluşturmak bu sorumluluğa anlamlı bir katkıdır.

Ayşe Ünlüce’yi, festival ekibini, sanatçıları, destek veren kurumları ve hazırlıklar için emek harcayan bütün çalışanları bu başlangıç için kutlamak gerekiyor.

Festival iki gündür devam ediyor. Önümüzde yeni gösteriler, konserler ve buluşmalar var. İlk organizasyonun ardından eksikleri de değerlendirilir, gelecek yıllar için daha iyisi de düşünülür.

Ancak bugüne kadar ortaya çıkan güzelliğin hakkını şimdiden teslim etmek gerekiyor.

Eskişehir, kurtuluş gününde kendisine yakışan bir başlangıç yaptı ve iki gündür festival coşkusunu yaşamaya devam ediyor.

Yıllar sonra bu ilk festivalden aklımızda hangi görüntünün kalacağını bilmiyorum. Belki ışıklı gondollar, belki dev kuklalar, belki de bir çocuğun gösteriyi izlerken yüzünde beliren şaşkınlık…

Benim aklımda ise Porsuk’un üzerindeki bottan şehrine seslenen Ayşe Ünlüce ve kıyılarda aynı kutlamanın parçası olan insanlar kalacak.

2 Eylül 2026, Eskişehir’in kurtuluş gururuna güzel bir şehir hatırası ekledi. O gün başlayan coşku ise iki gündür kentin dört bir yanında büyüyerek devam ediyor.